blogpost
Heb jij last van paraskevidekatriafobie op World Kindness Day?
Ik zat deze week in de wagen op weg naar een opdracht, terwijl ik luisterde naar 'De wereld van Sofie' op Radio 1. Het ging over ongeluksdagen, onder andere over de welbekende vrijdag de dertiende. Waarom is dat toch? Blijkbaar staat het getal ‘twaalf’ zowel in de natuur als in vele culturen symbool voor de perfectie. Kijk maar naar het aantal apostelen, het aantal maanden in een jaar, het aantal dieren in de dierenriem. Dertien doorbreekt dan die orde en die perfectie.
En dan is er nog vrijdag. De dag waarop Jezus stierf en waarop er nog wel een aantal andere geschiedwaardige moorden zijn gepleegd. De combinatie van het cijfer en de dag zorgen er dus voor dat vrijdag de dertiende op vele plaatsen in de wereld als een ongeluksdag wordt gezien.
Ik hecht er zelf niet zoveel belang aan, maar ben wel opgevoed door een mama die, door een aantal noodlottige gebeurtenissen op vrijdag de 13de, schrik heeft voor die dag. Of voor het getal 13 tout court. Ze zou nooit wonen in een huis met het huisnummer 13, ook al zou dat het huis van haar dromen zijn. Ze vond het lastig dat mijn eerste telefoonnummer eindigde op 13. En als ze een aanwezigheidslijst moest invullen en daarop was ze de dertiende, dan liet ze die lijn open, noteerde zichzelf als veertiende en hoopte dat iemand anders die lege lijn zou invullen. Vandaag, vrijdag de 13de,
zal ze dus niet veel buitenkomen. Of alleszins op geen enkele manier het risico tarten. Ze leidt duidelijk aan Paraskevidekatriafobie, of simpeler gezegd: de angst voor vrijdagen de dertiende.
Hoe blij ben ik dan ook om haar te kunnen meedelen dat deze vrijdag de dertiende ook de World Kindness Day is. Ofwel Wereld vriendelijkheidsdag, uitgeroepen door het World Kindness Movement. Het doel van deze dag, die jaarlijks op 13 november plaatsvindt, is om wat meer verbinding tot stand te brengen tussen mensen, enkel en alleen door vriendelijk te zijn.
In het filmpje ‘The Power of Kindness’ legt Simon Sinek uit wat de kracht van vriendelijkheid is. Wanneer je iets goeds doet voor iemand, kan het knuffelhormoon oxytocine vrijkomen, zowel bij de gever als bij de ontvanger. En dat geeft een goed gevoel. Maar er is meer. Vriendelijkheid heeft ook een rimpeleffect. Wie een vriendelijk gebaar ontvangt, is sneller geneigd om zelf iets goeds te doen voor iemand anders. En het mooiste? Zelfs gewoon zien hoe iemand vriendelijk is voor een ander, kan je al gelukkiger maken.
Waar wachten we dus nog op om met kleine gebaren van vriendelijkheid toch veel te kunnen betekenen voor anderen? Geef een oprecht compliment. Niet zomaar: “goed bezig”, maar neem er je tijd voor. En ja, soms is dat met meer woorden.
Of stuur een berichtje naar iemand. Gewoon, om te laten weten dat je aan hem of haar denkt.
Of lach eens extra naar die voorbijganger op straat.
Of laat iemand die weinig in de winkelkar heeft en na jou komt, voorgaan.
Of raap de handschoen op die iemand aan de bushalte liet vallen.
Of zwaai extravriendelijk naar de automobilist die stopt voor jou aan het zebrapad.
Of… beschilder een steentje. Vorige week vond ik op onze herfstwandeling met de kinderen dit beschilderde steentje. 'klein geluk stond er op de achterkant. En met de vriendelijke wens erop vermeld:W 'let me travel pls'.
in deze tijden waar de dagen korter worden en we wat meer in onze eigen schulp kruipen, is dagelijks een klein vriendelijk gebaar net nóg belangrijker.
En ook al zou het wat mij betreft elke dag Wereld vriendelijkheidsdag mogen zijn, ik denk toch dat ik straks een portie zelfgebakken koekjes bij mijn mama afzet. Omdat het vrijdag de 13de is. Misschien bekeert ze zich en is het geen dag vol ongeluk meer, maar ziet ze het vanaf nu ook als de dag van de kleine vriendelijke gebaren.
Wat ga jij doen op deze World Kindness Day?
Marianne Cap
Marianne Cap behaalde een Master Communicatiewetenschappen aan de Universiteit van Gent. Gebeten door de vertelmicrobe trok ze, na haar studies, naar Colombia om zich te verdiepen in de cuentería, de vertelkunst. Naast een job met jongeren rond educatie voor duurzame ontwikkeling en een Postgraduaat Intercultureel Management , richtte ze haar eigen theatergezelschap op. Hiermee trok ze naar Venezuela om jongeren via theater meer zelfvertrouwen en toekomstperspectief te bieden. Diezelfde jongeren zocht ze in 2018 opnieuw op voor een reportage bij VRANCX. Intussen combineert Marianne als ceremoniespreker bij Mariposa haar liefde voor het theater en het spreken voor groepen.